No står ikke verda te påske...

og da verste e vel kanskje at da kan fort verta ein realitet. Men da e ei anna historie. I fyrste omgang tenkte eg på min retur til bloggen etter 4 år i stilla...

Allereie i 20 var blogging eit døande foretak, Instagram hadde kome og teke over alt. Det er der det skjer, i allefall for dei eldste av oss. Dei som ikke heilt har funne forma i TikTok og Snap ol. 

Men eg saknar bloggen litt. Der ein kan uttrykke seg litt lengre. I fulle setningar utan hashtags eller skigarder som det heiter på nynorsk. 

Og så vann Fosse ein fin pris. Nobels sin pris. Og han skriv på finaste nynorsk. Eg kjende på lysta til å skrive litt sjølv. No når alle er i Meta-universet så vert det nok også for meg sjølv. Og da e heilt fint. Å rope i skogen...

Eg har halde fram med å haga, no-digg og alt det der med varierande hell...

Hagen er nok ein grunn til at eg tenkjer på bloggen igjen. Kjekt å dele sigrar og nederlag, eksperiment og resultat. Hagevenna er det alltid kjekt å treffe på her på internettet.

Så er du her og les, lat gjerne høyre fra deg. I mellomtida ropar eg berre litt i skogen....

Ein litt usikker amatør

Allereie halvvegs i februar. Eg har kome til den erkjenning etter nokre hundre timar på You Tube saman med det eg lest tru er likesinna, at plantekassane vi lagde i fjor, var eit heise feilskjær. So lite fø pengane. So mykje plass kasta bort. I år er det dekkedyrkning, eller "no-dig" som er greia. Bedd utan kantbord, rett på bakken. Laga av gamalt organisk avfall som grasklipp og kompost. Og no har eg ikkje meir plass att i hagen.

Kun ei stupbratt brekka full i kampesteina.

Eg har googla og eg har søkt høgt og lågt. Ingen har dekkdyrka i ei brekka før.

Eg vert nok den fyrste...

Artisjokkane er sådd og planen er klar, skal tru om det i det heile er mogeleg å få til.....

Den som lever får sjå :)